Adam bir an afalladı. Hatırladığı kadarıyla sürekli dövüşüyor, sürekli dayak yiyordu, bir ismi bile yoktu. Onlarla ilgilenenler onlara sayılarla isim veriyordu ve bir gün kendi isimlerine sahip olabileceklerini hiç düşünmemişlerdi.
Onlar sıradan muhafızlardan farklıydı. Onlar gibi olan muhafızlar çocukluktan itibaren zehir içmek zorunda kalırlardı. Eğer biri kaçmaya veya antrenman yapmamaya kalkarsa, her beş günde bir tüm vücudu dayanılmaz bir acı içinde kıvranırdı.
Sadece uslu dururlarsa her beş günde bir panzehir alabilirlerdi. Panzehir içtikten sonra tüm vücutlarındaki acı hafiflerdi.